BEKLENTİLER
GÖLGE 1
Merhaba canım insan,
Burada olmak, sizlerle her hafta buluşacağımı bilmek beni çok heyecanlandırıyor. Zihnimden geçenleri, kalbimden dökülenleri sizlerin beğenisine sunabilmek benim için büyük bir onur.
Bir haftayı geride bıraktım, neler oldu neler! “Anlatsam roman olur.” tarzında değişik hayat tecrübeleri edindim. Ben bugün sizlerle biraz “beklentiler” üzerine konuşmak istiyorum.
Valla, benim hayattan beklentim çok ama galiba hayat henüz bunun farkında DEĞİL… 😊
Beklenti, karşımızdaki olaylardan ve kişilerden bağımsız olarak insanın kendi iç dünyasında yarattığı bir sanma hâli bence. Hâl diyorum çünkü beklentiler gerçekleşmediğinde insan hâlden hâle giriyor. Öfkeleniyor, üzülüyor, hayal kırıklığına uğruyor ve kendini değersiz hissediyor.
Ne bekler insan, neden beklenti içine girer? Herkesi kendimiz gibi sanma hâlinden kaynaklanıyor da o yüzden.
İş yerinde çok çalışıyorsa takdir bekler,
Derdi varsa anlaşılmayı bekler,
Çok değer veriyorsa ilgi bekler,
Seviyorsa sevilmeyi bekler,
Özlüyorsa özlenilmeyi bekler,
Ağlıyorsa gözyaşının silinmesini bekler,
Mutluysa mutluluğuna ortak olacak bir dost bekler…
Beklemenin sonu yok. İnsan hangi duygudaysa onun karşılığını bekler. Eğer hayatınızda duygularınız ve beklentileriniz arasındaki alma-verme dengesini başarabiliyorsanız, şanslı bir yüzdelik dilimin içerisindesiniz demektir.
Alma-verme dengesi bozulduğu an, işte o an beklenti duyduğunuz her ne ise size zarar vermeye başlıyor demektir.
Takdir edilmediniz, anlaşılmadınız, ilgi görmediniz, sevilmediniz. Bu negatif duygular sizi dibe vurmaz mı? Beni vurdu, hatta kaldırdı kaldırdı, bir daha yere çarptı. 😊
Ben beklenti üzerine uzun uzun düşünmeden önceki zamanlarda, beklentinin benim hayatımı zehir ettiğini maalesef ki tecrübe ettim.
Kendime şunu öğrettim: Hiç kimseden zorla bir şey alamazsın. Sevgi, aşk, para, yardım, takdir… Uzatır gider bu. Uzayan bu listenin özeti şu ki her şey içtenlikle olmalı. Kalpten gelirse davranışa tezahür eder niyetimiz ve eylemlerimiz.
Ve denge…
Kâinat bile muazzam bir denge ile çalışıyorken, sen neden kendi dengeni bozuyorsun ki?
Geçenlerde şöyle bir yazı okudum, canım insan. Belki bir gün ihtiyacın olursa burada bul diye iliştiriyorum bu köşeye:
“Bir kimseden hiçbir şey beklememeyi öğrendiğin gün, sırtındaki devasa kayalardan kurtuluyorsun. Beklentisizlik seni kimsesizleştirmiyor; aksine, başkalarının insafına kalmaktan kurtarıp kendi içindeki yıkılmaz mabede taşıyor.”
Sağlıkla kalın…
GÖLGE 1
