ÇÜRÜME

Ramazan SARI

Merhaba sevgili dostlarım,

Biliyorum; başlığı okuduğunuzda bile gözünüzün önüne gelecek birçok görüntü vardır. Birçoğunuzun aklına ilk olarak gıda maddeleri, giysiler ya da en basitinden ahşap falan gelecektir. Ama son zamanlarda benim aklıma daha ziyade, çok daha acı verici olan toplumsal çürüme geliyor; midem daha kötü bulanıyor, hatta beynim zonkluyor.

Saygısızlık, hoşgörüsüzlük, ahlaksızlık ve çığırından çıkmış hırslar, toplumun büyük bir kesimini esir almış durumda. Eskiden hep söylenirdi; yazılı olmayan, sözlü kurallar bütünü diye bir kavram vardı. Kısaca adabımuaşeret diye de adlandırılabilirdi. Günümüzde bu kavram, daha modern tabiriyle “etik” olarak ifade ediliyor. Ama bu kelime tek başına her şeyi adabımuaşeret gibi tam olarak açıklayamadığı için biz onu çeşitlendiriyoruz: Siyasi etik, ticari etik, ahlaki etik vb.

Bozulan ya da çürüyen şeyler insanı huzursuz eder, sıkıntı verir ve çoğu zaman mide bulandırır. Bu bulantının ve sıkıntının bir de toplumsal çürüme boyutunda neler hissettirdiğini hayal edebilir misiniz? Her gün karşımıza çıkan yüzlerce insanın davranışları, düşünceleri, hareketleri ve bu da yetmezmiş gibi haberlerde, gazetelerde, sosyal medyada ve diğer yayın organlarında karşılaştığımız olaylar, bu baş ağrısını ve mide bulantısını katbekat artırıyor. Toplum olarak önü alınamaz derecede hızlı bir şekilde, derin ve dik bir uçuruma doğru gidiyoruz ve buna “dur” diyebilecek hiçbir güç yok diye düşünüyorum. Ahlaki, dinî ve kültürel değerlerden uzaklaştıkça ve koptukça bu gidiş daha da hızlanıyor; bir toplumu ve buna bağlı olarak bir milletin geleceğini çürümeye kurban ediyoruz.

Bu konuyla ilgili önlemler almak ya da önermek benim ne bilgimin ne tecrübemin ne de aklımın yeteceği bir şey. Tüm çabamız, en azından kendimizi düz ve düzgün tutabilmek, tabii ki yapabilirsek bize bağlı olan ya da sözümüzün geçeceği yakınlarımızı da bu sinsi tehlikeden ve etkilerinden uzak tutabilmek olmalı. İnsanların günden güne büyüyen para, şöhret ve kolay kazanç hırsı, koca bir dünyayı pandemilerden bile daha hızlı bir şekilde felakete ve yok oluşa sürüklüyor. Bu kaos ve yaşam tarzı, hazzın yetmemesi duygusuyla birleşerek keyif verici, sakinleştirici ve daha da kötüsü uyuşturucu maddelere olan talebi artırıyor. Psikiyatrik ilaçların ve antidepresanların satışlarında rekora doğru koşuyoruz.

Unutulan değerlerin, yok edilen aile temelinin, değersizleştirilen toplumsal düzenin, özellikle de pasifleştirilen baba kavramının hayatımızdan hiç ummadığımız bazı şeyleri de beraberinde götürmesini acı içinde izliyoruz; daha doğrusu izlemek zorunda bırakılıyoruz. Cinsiyetsiz, kimliksiz, sorumluluk sahibi olmayan, ailesiz ve aidiyetsiz bireyleri, tıpkı seri imalat yapan bir fabrika hırsıyla üretiyoruz. Topluma örnek olması gereken hiçbir yapı bu konuda kılını bile kıpırdatmazken aksine bu gidişi teşvik etmek için var gücüyle çalışıyor. Çünkü bu gidişten fayda sağlayan bir kesim var ve bu yangına benzin taşıyan insanlara büyük miktarda finansal ve sosyal destek sağlıyorlar.

Mücadelesi zor olacak bir savaşla karşı karşıyayız; bu, bizim için ikinci bir Kurtuluş Savaşı’na denk olacak. Yüce Allah bizi bu savaşta muvaffak etsin inşallah. Çünkü yardımına çok ihtiyacımız olacağı kesin ve bir o kadar da net.

Sağlıcakla kalın dostlarım.

Ramazan SARI